Biuletyn Informacji Publicznej OIKiP

Interwencja kryzysowa jest to forma indywidualnej pomocy psychologicznej ukierunkowana mniej lub bardziej bezpośrednio na szeroko rozumiany kryzys emocjonalny.
Interwencja kryzysowa jest formą oddziaływania krótkoterminowego, koncentrującą się na szerokim zakresie zjawisk, mogących mieć wpływ na równowagę emocjonalną jednostki, rodziny i grupy.

 

Ogólna teoria kryzysu opiera się na założeniu, że każdy człowiek jest ciągle, na nowo stawiany przed nowymi problemami życiowymi, które powinien jednak pokonywać, odwołując się do wyuczonych strategii. Kryzys dotyczy każdej osoby, która spotyka się z sytuacją ocenianą subiektywnie jako ekstremalnie trudną, o znaczeniu krytycznym, przełomowym.

 

W związku z tym kryzys jest:

  • sytuacją, która niesie ze sobą dialektyczną perspektywę zarówno zagrożeń, jak i okazji do samorozwoju i samorealizacji;
  • zjawiskiem ograniczonym w czasie
  • zjawiskiem złożonym;
  • stawia każdego przed koniecznością dokonywania (czasem dramatycznych) wyborów.

 

Pokonanie kryzysu służy dojrzewaniu osobowości lub wytworzeniu większej autonomii, może doprowadzić do pozytywnych i konstruktywnych zmian, takich jak zwiększenie zdolności do radzenia sobie z problemami, ograniczenie zachowań destrukcyjnych i szkodliwych; niepowodzenie zaś jest związane z ryzykiem zachorowań, zaburzeń, uciążliwych codziennych trudności, a nawet zachowań patologicznych z zabójstwem i samobójstwem włącznie.

 

Interwencja kryzysowa czerpie z rozmaitych form oddziaływania i pomocy. Relacja wsparcia interwencyjnego ma charakter przejściowy i krótkotrwały a jej celem są m.in.:

  • wspieranie klienta, umożliwienie mu powrotu do emocjonalnej równowagi
  • zapobieganie hospitalizacji
  • skłonienie klienta do innego spojrzenia na wydarzenia krytyczne

 

 

zamknij